Silliesullie

Vakanties geven mij vaak een heerlijk gevoel. Ook al gaan wij echt niet alle vakanties weg van huis, voel ik ook thuisblijvend, in de vakantie een heerlijk gevoel, het-ik ontsnap aan diverse verplichtingen/sleur-gevoel. Een gevoel van vrijheid en eindeloze avonturen, van tijd voor allerlei creatieve uitingen, van laat naar bed, of juist extra vroeg, uitslapen en van gezelligheid, van extra tijd voor alles wat je maar wil of voor juist lekker niks. Lekker een tijdje OFF-LINE...ook verslavend hoor. Ik kwam bijna niet meer uit die modus. Een beetje het ik ga spannende jongensboekavonturen beleven, kamperen, stokken zoeken, dingen plukken, vuurtje maken, ukelele (leren) spelen. De langste vakantie is ook meestal in de zomer, en dat vind ik sowieso wel de beste tijd van het jaar. Warm, zonnig, lange dagen, veel buiten kunnen leven, heerlijk veel vers fruit en groente, wat allemaal beter smaakt.  Ze duren mij altijd te kort. Ook als kind vond ik dat al, ik verveel me nooit. Dan ko...

Soms heb ik wel eens van die vreemd soort geluksmomentjes. Zoals bv het moment, waarop ik mijn nieuwe (op etsy bestelde handmade) cloggs aan deed. Ik viel mijlen ver terug in de tijd, en voelde mij zo ongeveer 6 jaar oud en helemaal gelukkig met mijn klepperende klompjes, waarop ik paardachtig klepperde. Ik hinnikte er zelfs zachtjes bij.

  De dag dat de was aan de lijn sneller droogt dan de wasmachine wassen kan...     Ik reeds drie wassen klaar heb, en ik eindelijk de BODEM van de vuile wasmand eens zag.     Uitdagend? Ja voor mijn kinderen wel, want zodra ik die bodem zie, zien zij hem ook. En dan krijgen ze een onbedwingbare drang om al hun was ....er ACUUT in de stoppen, hun bedden te verschonen, kleding uit te gaan zoeken, wat meestal eindigt in dat t gewassen moet worden, want oudste was  ook weer een weekeindje naar een gehoorbeschadigend muziekfestifal geweest, incluis kamperen, zodat ik zo ongeveer meteen nog weer 3 machines kan draaien.  Maar deze dagen, deze zomer, van mij mag t oneindig lang duren!    

Zodra de dagen lengen, en de zonnekracht weer toeneemt, leef ik op. Ik ben zeker aan het einde, die winter, kou, donkerte, regenachtigheid goed zat. Ik geraak nog net niet in een winterdepressie. alhoewel ik er soms dicht tegenaan zit, denk ik, zo voelt het dan toch altijd wel, en het lijkt wel naarmate ik ouder word(gelukkig maar dat ik ouder word, stel je voor dat je niet ouder word? dan ga/ben je dus dood?) maar naar ik ouder word heb ik er meer last van. Maar het is gewoon zo dat alles gemakkelijker gaat als het warm(er) is, de dagen lang, en de natuur staat te bloeien. De was buiten hangen, opruimen, en alle andere dagelijkse dingen als opstaan gaat bij mij echt gemakkelijker als het al licht is buiten. Ik vind alles dan ook mooier, de planten, de mensen en de omgeving, levendiger, en dat komt heus niet (alleen) door mijn roze zonnebril.

Al vele jaren werk ik/wij met een weekmenu, gewoon omdat dat in ons geval nu eenmaal handiger was/is. Zelf werk in onregelmatige diensten en de manlief werkt anderhalf uur reizen van huis (met de trein dus, ook regelmatig komen daar vertragingen in voor, een keer zelfs, kon hij niet meer thuiskomen en gelukkig kon hij bij zijn broer blijven slapen die in dezelfde stad woont), maar en dus er zijn met 4 kinderen, die allen sporten, etc best veel onregelmatigheden in ons huis. Dus een weekmenu gaf duidelijkheid wat het avondeten werd, welke boodschappen er waren, en ook dat alles opgegeten werd ipv half rottend weggegooid. Samen met bv mijn slowcooker die gedurende zwemlessen thuis het eten klaargaarde, zodat als ik zelf ook kokend heet door die hete zwembadlucht, verhit en tegelijkertijd slap door een enorme energie dip thuis kwam, ik toch het eten zo op tafel kon slingeren, en de eventuele grote kinderen die tussen school, werk en weetikwat thuis waren alvast wat eten op konden schep...

Het is al even geleden dat ik geblogd had, niet omdat ik er geen zin meer in heb, en ook niet omdat ik niks meer te vertellen heb, of niks meer meemaakte de afgelopen tijden..oh my...je moest eens weten. Maar neen, na ruim 4 jaar trouwe diensten gaf mijn telefoon een samsung note 2 het op.....echt er was niks meer aan te doen. Dus ik moest een nieuwe(re). Kijk daar ging het fout. Met den oude kon ik alles....bloggen, lezen, leuke foto's, spelletjes als wordfeuden, en niet geheel onbelangrijk leuke foto's uploaden naar mn blog. Grom, deze nieuwe kan dat niet. Tenzij ik hem aan een draadje aan mn laptopje hang, en ook dat vind ik een enorme afknapper. Net een drempel te hoog om even snel een blogje het www in te gooien, met leuke foto... Ik kocht een Huawei p9. Waarom? Nou dat is allemaal de schuld van mijn man. Jaaa Jaa. Mijn bejaarde samsung en wat ik met mijn telefoon überhaupt wens te doen, daarvoor hoefde ik echt geen duur(dere) samsung te kopen. (ja ik koop altijd m...

Hallo aan allen, na een periode waar van alles gebeurde en gebeuren moest, wil ik toch nu ik me weer wat herpakt heb mijn blog weer oppakken, want ik mis het wel en schrijf/schreef en lees altijd met plezier ook bij jullie allen. Hoewel nog steeds niet alles rozengeur en maneschijn is, zijn we toch in rustiger vaarwater. En hoe vervelend en verdrietig het ook is, dat bv mijn moeder nooit meer alleen kan wonen, het is goed, daar waar ze nu zit, gesloten afdeling vol met lotgenoten (dementerenden), ze is echt ontspannen en blij. Hoewel ik nog wel moeite kan hebben met de soms penetrante urinegeuren, die walmen over de gang, mijn moeder heeft het naar haar zin, en begrijpt goed dat ze niet alleen kan wonen, en dus is dit tweede keus, maar wel oké, lekker bij ons en ook mijn broer in de buurt, ze gaat vaak een dagje mee naar een van onze huizen, en er zijn tal  van leuke en ook dagelijkse activiteiten waar ze naar hartenlust aan meedoet. Ik zie het, en het verbaasde me enorm, maar h...

In die afgelopen hectische weken, waarin we zo druk waren met mijn ouders, werd ook onze eigen poes ernstig ziek, en lag zij een week in de dierenkliniek. Waar we ook juist in diezelfde tijd de oude hond van mn ouders in moesten laten slapen, omdat die eigenlijk begon, hij liet alles lopen, kon niks meer ophouden en was al over de 15 jaar, nu had hij dat al vaker, eens een ongelukje in huis, maar nooit zo lang en dus vonden mijn ouders terecht dat zijn tijd was gekomen. Wat niet wegneemt dat de 2 oudsten en ik dat vreselijk vonden om te doen en we er huilend bij stonden, onderwijl de oude ook dementerende hond iedereen blij en opgewekt kwisplelend aankeek. Bah wat een ellende zeg..... Dit was zo'n beetje de eerste kaart van het wankele kaartenhuis van het leven waarin mijn ouders de laatste maanden zaten... en je weet...trek er een kaart uit en dan gaat de hele boel langzaam tegen de vlakte. Wat je ook doet. Maar goed voor eten koken, mijn hobby, was best weinig tijd, sterker...

Hoera vanaf nu hebben we vakantie, of mijn kinderen dan toch ten minste, zelf werk ik altijd met de kerst. Maar voor het zo ver was dat we in deze oase van rust zijn gekomen......er moest nog van alles op school, en dan die enorme mistroostige donkere nattige dagen BLEH, ben blij dat de middag weer een minuutje extra licht heeft, ook al merk ik er nog niet echt veel van. Het psychologisch effect is groot bij mij :-) Ik zie de zon weer schijnen aan de horizonten, lekker! Met de basisschool van mijn twee jongsten mocht er ook dit jaar weer geschaatst worden, leuk zo je denken... Nou, ik ging weer eens mee als rij moeder en kreeg 6 wilde woeste zwijntjes kinders mee, waarvan 2 van mijzelf, maar druk dat ze waren, je kunt t gerust DRUK noemen. Niet te harden. Een enkeling lukte het zelfstandig de schaatsen aan en dicht geklikt te krijgen de andere mormels moesten geholpen worden. En daar waar mijn kinderen zich onder hun jas in een lekker soepel fleece vest gehesen hadden, zodat ze d...

Ik zit serieus al een week of wat in een dip, geen writersblock ofzo, maar gewoon persoonlijk. Ik voel me niet zo lekker, beroerd zelfs. Naar en rot.... Probeer mn best te doen door veel van het goede te doen. Je weet wel, groentes eten, fruit, sapjes, vroeg naar bed, wat leuke gezellige boekjes en blaadjes lezen.Wandelen, en weetje, niks hielp. Ik bleef me naar voelen.  Warme chocolademelk....chocola... Maar het lukte me deze week gewoon even niet. Bah. Maar gelukkig, een nieuwe week een nieuwe dag, nieuwe kansen, en zeg nu zelf, als je beneden komt en er staat zo'n prachtig bouwwerk op je te wachten -dan kun je wel huilen -wat een  zooi word je toch helemaal blij?

  Omdat ik werk en graag dingen ordelijk bij wil houden, of meer nog,  moet het ook, want voor diverse inlogdingen moet je 2 maandelijks je wachtwoord aanpassen en die mag dan weer niet te veel op de oude lijken bladiebla, waardoor ik zelf meerdere malen mijn nieuwe geniaal vergezocht gevonden wachtwoord kwijt was en ik tot mijn schande weer nieuwe inlogcodes verzoek moest doen. (en nee ik zet niet de wachtwoorden erin, maar geheugensteuntjes die mij het wachtwoord doen weten , bijvoorbeeld. wachtwoord:de naam van je eerste hamster, cijfer:het aantal letters van die naam. jaja  ik had meesterspion kunnen worden nietwaar? ) Daarom dus, en omdat tijdens bij/nascholingen weer de nieuwste items gedeeld worden, waarvan ik denk dat is handig om te onthouden en allerlei handige (zak)kaartjes uitgedeeld worden waarvan ik OOK de handigheid weer inzie. (vooral en vaak juist van dingen die ik niet al te vaak gebruik/zie en doe) daarom heb ik al jaren een boekje.   E...

Ergens sinds mn vorige blogje ben ik waarschijnlijk toch door de koude donkere dagen in een soort van winterslaap gevallen. Mogelijk ook door t restje van de wintervirusjes, wat me vreselijk moe deed zijn en futloos. Oh en knorrig was ik ook een beetje, ik had zo'n zin in wat warmere en zonnigere dagen.... Maar ondertussen ben ik deze week door de heerlijk zonnige dagen, weer ontwaakt en heb ik zelfs enkele keren buiten gezeten in een beschut hoekje, vitamine d absorberend met blote armen zelfs. Zalig. De jongsten zijn reeds besmet met het plantjesvirus van de AH en ik moet zeggen, na 2 dagen kwamen de sprietjes al uit de grond, wonderbaarlijk weer en leuk om te zien. Nu maar hopen dat we ze niet zoals vorig jaar vergeten water te geven een dag, oke misschien wel 2, waardoor ze helemaal dor en crispy werden en de lol eraf was. Oh en mijn jongsten kwamen alweer met zelfgeplukte bloempjes thuis, lief   Oh hey, de hele tafel ligt vol.    Lente? :-) 

Zorgen voor een ander, zeer ziek, zwak en misselijk? Ik doe het graag. Maar dan, opeens zit ik zelf te rillen en klappertanden, heeee, dat is niet de bedoeling, en wil ik er eigenlijk niet aan toegeven, onder het mom van wat je negeert, is er niet ofzo....ik dacht zelfs, dat ik nog wel kon werken, met wat paracetamol enzo, maar gelukkig heeft de manlief me tegen mijzelf beschermd, en moest ik ook wel toegeven, het kon echt niet...... Maar, pfff een heftige  bronchitis heeft me al een kleine week flink te pakken. Ik ben er moe en bovendien zat en zielig van. Ik hijg en puf, piep en kraak en hoest me door de dagen heen. En ik kan hier dus eigenlijk helemaal niet tegen. Bah. Oh en nog natte sneeuw ook? 3 maal BAH

  Na ongeveer 14 dagen griepvirusjes in het huis, en manlief en/of kindjes afwisselend op de bank, is vandaag iedereen weer naar werk en school..JIHAAA. En heb ik weer eens het huis voor mijzelf, en ben ik zelf trouwens nog steeds fucky vermoeid. Ik slaap extra wanneer het maar kan en haal zakken vol met verse vitamientjes en nog moe he....pff   Dus, mijn eten staat al op een heerlijke indische rendang, in/uit de slow cooker, als ik vanmiddag na school, na de zwemles thuiskom, kunnen we zo aan tafel schuiven. (met rijst en sajoer boontjes, die ik ook al klaar heb staan).  Dus, ik heb tijd, om eens heerlijk in het nieuwe mindfullness  boekje van de flow te lezen, en wellicht een roman of twee.

Het zijn mijn beste vrienden, lijkt wel, want ik hoor ze eeuwig kwekken en kwaken, en soms krijgen ze gelijk ook nog. Wat hun gekwek nog harder lijkt te maken. En mij soms schuldig doet voelen, had ik niet beter dit of beter dat etc etc moeten doen zeggen, dwingen...... Bah, ik wil ze niet meer. Terwijl het net zo vaak, of nee, nog vaker allemaal heel erg mee valt en alles vaak op zn pootjes terecht komt. (niet altijd leuk nee, maar dat hoort ook bij het leven, i know). Nouja nu iets leuks om het weekeinde mee te beginnen, JIHAAAA voor eindelijk diploma A!   Hm en heel goed, voor het afzwemmen was er een hele preek, over let op neem alleen een foto van je eigen kind en plaats niet onbedoeld en ongevraagd en mogelijk ongewenst foto's van anderen op de social media. Daarom, deze blurry foto :-)

  Vorige week moest ik geheel uit mijn comfortzone, lees vaak dat t goed voor je is. Etc etc....ergens geloof ik het ook wel, maar, vaak blijf ik liever in mn comfortzone, lekker en veilig. Soms echter moet, en wil ook ik echter wel eens wat. Jezelf verbeteren etc etc.....dus ik ging, wel drie hele dagen, ver, ver, ver weg van huis, zelfs snachts ook, brrr, de manlief nam vakantiedagen vrij zodat hij t thuisfront kont managen, niks aan de hand en super goed toch??? Zou je denken he???maar kijk, een bevestiging van hoe eng en gevaarlijk dat kan zijn, ik viel, echt keihard, en ik heb nu een hele blauwe dikke pijnlijke knie.   Nouja en een certificaat voor behaalde resultaten oke, dat ook.  

Ik ben zo iemand, die af en toe nieuwe inspiratie nodig heeft. Gewoon om mezelf in beweging te krijgen, uit mn comfortzone te trekken, die soms eigenlijk helemaal niet echt comfortabel is hoor, kan zomaar meer een vastzitten in zijn. Denk ...spinnenwebben in mn hoofd, lood in de benen, futloos, nergens zin meer in, wat betreft creatieve dingen doen, het klinkt bijna als een winterdip, maar dat is het niet, want ik ben redelijk snel te genezen. (lees verder) Soms zijn het (nieuwe) (kook)boeken die me weer doen bruisen van binnen en meer geïnspireerd maken, om bv weer eens iets nieuws of anders te proberen. En als ik eenmaal los ben gekomen,ergens he, koken, of bewegen, of creatief doen, nou....dan kom ik goed los. Lijkt wel of ik dan meteen aan alle kanten weer frisse energie heb en op gang kom. Hm snap je het nog? Soms zijn het ook blogs die ik lees, over bv opruimen, weekmenu's, kinderen, opvoeding etc etc... En soms, zoals nu heb ik  mezelf een werkbookachtigdinges genomen o...

bron PInterest

  Eerst had ik last van keuze stress en kon ik gewoon niet kiezen, welke agenda ik hebben wilde. Dus kocht ik niks. Toen ik deze week ging kijken....waren al diegenen waar ik een beetje verliefd op was weg.... snert zeg dus geheel uit mijn comfortzone nam ik dit jaar ene groot exemplaar. Ik viel op die rozen op de voorkaft. En de ringband, ik ben dol op ringbanden.   Hierboven de uitleg: OP links hebben we: maand, dag, menu, ochtend, middag, namiddag, avond, onderop favoriete spreuk van de week. Rechts: dagboek tvprogramma (huh wat moet ik daar nou mee) stemming, dagelijkse hoeveelheid fruit , dagelijkse hoeveelheid water , activiteiten (oh gelukkig eindelijk iets herkenbaars) weeknummer.   Ehm ik moet wennen zeg maar erg wennen....  

Ja, het liefste wel, want, zonder extra toevoegingen als smaakversterkers, te veel zout, enge e-nummers en weet ik nog wat meer, etc etc etc. Meest lukt het me wel, zeker omdat de manlief de weekboodschappen doet, en ik hem gevraagd had geen zakjes en pakjes meer te kopen, dus, ik moet ook wel. Maar dan, zomaar ben ik een keertje moe, uitgeblust, ongesteld, verkouden, vervelende vermoeiende kinderen (al dan niet van mijzelf over de vloer) en niet een van die dingen, nee, een van die dingen kan ik aan, noem het maar op, maar dan allemaal tegelijk. Dan.....verander ik in de slechtere versie van mijzelf.En dan moet ik nog koken, jeweetwel, die eenvoudige doch voedzame maaltijd op tafel toveren, die iedereen smullend en genietend, zonder zeuren op vr eet. Op die momenten kan ik het bijna niet meer opbrengen, zelf al die kruidenmixen te maken, en daar strandt dus weer een van mijn idealen,kapotgeslagen op de rotsen van mijn eigen knorrigheid, en voel ik me daardoor zelfs nog een ietjes ...